1. تنها یک خاطره ، عنوان آلبوم موسیقی جدیدی است که همین امروز آمده است به بازار. دونوازی تار و سنتور بدون تنبک. اجرایی خصوصی در سال 1355. تار را محمدرضا لطفی نواخته و سنتور را هم فرارمز پایور. این آلبوم به معنی دقیق کلمه بداهه است. و این بداهه بودن، تا حدی البته تنه می زند به ساده بودن. یعنی کار چندان بدیعی را گوش نخواهید داد در این آلبوم.

2. بازگشت لطفی به ایرن، هر مزیت که داشت به کنار، یک فایده اش هم این بود که برخی آثار سال ها در گنجه مانده به بازار عرضه شد. و تنها یک خاطره هم از این دست آثار است. لطفی آدم رفیق باز ِ محفل دوستی است. بنشینیم و با رفقا دور هم حالی بکنیم و دلی از عزا در بیاوریم و سازی بزنیم...

پس بیراه نیست که اجراهای خصوصی منتشر نشده زیادی از لطفی وجود داشته باشد.

3.  جلیل شهناز زمانی در توصیف سبک تارنوازی لطفی گفته بود : آقای لطفی تار رو تنِبیه می کُنِد...

در این اجرا البته تار لطفی جلوی ضربه های قدرتمند پایور کم می آورد. گویی رقابتی پنهان در جریان است بین دو نماینده از دو مکتب متفاوت در موسیقی ایران : مکتب قجری محمد رضا لطفی و مکتب مدرن و گلهایی فرامرز پایور.

در جلد آلبوم محمد رضا لطفی، داستان این اجرا را اینگونه روایت کرده است :

"...من همیشه آرزو داشتم استاد پایور حتی یکبار هم شده با مضراب بدون نمد بنوازند اما ایشان همواره از آن دوری می کرد؛ تا اینکه یک شب هنگامی که منزل سایۀ عزیز بودم پایور نیز به منزل ایشان آمد. ما سه نفر در اتاق پذیرایی سایه نشسته بودیم و راجع به برنامه "جشن هنر" صحبت می کردیم. سایه از ایشان تقاضا کرد اگر ممکن است به اتفاق – حال که ما با هم هستیم – سازی نواخته شود. با توجه به اینکه ساز ایشان همراهشان نبود، ایشان قبول نکردند اما چون پسر سایه کمی مشق سنتور می کرد رفت و سازش را آورد و استاد بالاخره قبول کردند. پس از کوک مفصل که همیشه معضل بزرگی برای نوازنده بوده و هست، آمادۀ اجرای شور شدیم. حال و هوای خوبی در این خلوت به وجود آمد و سایه که همواره دستگاه ضبط صوتش آماده بود این دونوازی را ضبط کرد. ما برای دل خودمان می زدیم و به هیچ وجه به ضبط یا پخش این کار فکر نکردیم...با اینکه این برنامه بدون تمرین اجرا شده و نواقصی دارد اما حال و فضای خلوت آن، مبین خلوص اجراست...باید اشاره کنم که به دنبال این برنامه استاد پایور در جشن هنر همان سال بالاخره در تکنوازی دستگاه همایون، برای اولین بار در مقابل مردم از مضراب بدون نمد استفاده کرد...."

در همین زمینه :

مطلبی درباره سبک سنتور نوازی فرامرز پایور و جایگاه او در اعتلای دوباره این ساز :   +

در اینجا هم می توانید بخشی از این آلبوم را گوش دهید :  +